Winterkolder in Flachau

Na heel veel weken wachten, was het dan zover. Eindelijk brak de 26-ste januari aan voor het vertrek naar Flachau: “WINTERKOLDER 2013”.
Vanaf Apeldoorn ging reis van start. Vele ouders stonden daar te kijken hoe hun kroost een nieuwe ski-jas kreeg en daarna de prachtig in het “halloween-thema” versierde bus in ging. Er werd ruim afscheid genomen van de jaloers kijkende achterblijvers.

Daarna gingen we toch echt op weg. Via Duitsland, waar een enkele keer gestopt werd, ging snel de video aan. Iedereen keek nog een beetje onwennig om zich heen, maar dat veranderde snel. Er werd in de bus een faceboek-spel gespeeld, een quizz en bekeken hoeveel voorspellende gaven je had. Intussen gingen de zakken met snoep, drop, spekken, lolly’s en blikjes volledig open en werden door de bus verspreid.
Eenmaal aangekomen stonden de heksen en andere engerds, die 1 dag eerder al naar het pension waren gekomen om deze gezellig aan te kleden, de bus al op te wachten.
Het was koud, ca. -5 graden Celsius en veel sneeuw. Het vooruitzicht voor een prachtige week……!!

De bus werd leeggemaakt en de kamers ingedeeld. Altijd spannend bij wie je bent ingedeeld. En dat samenstellingen soms ook veranderen, hebben we gedurende het hele kamp wel gezien. Na het eten werden snel de bedjes opgezocht voor een goede nacht slaap: morgen moet het gebeuren…!
De volgende morgen werd snel schoenen gepast en ski’s aangemeten. Daarna snel omkleden en naar de huisberg; een wat lagere berg vlak bij het pension. Hier werden de eerste glijen gemaakt en de attributen verkend door de beginners, waarbij de gevorderden via de lift de hogere delen van de berg opzochten om sierend en zwaaiend naar beneden te suizen.
Kennismaking met: sneeuw die naast leuk ook nat en koud is als dit na een val in je onderbroek terechtkomt, een sleepliftje die alles en iedereen naar boven sleept behalve jou (en waar laat je dan toch je ski’s), skileraren die ook 1 been hebben en andere begeleiders die de gevallenen opvingen of opraapten: leiders of lijders.. En waar laat je je prothese op de piste; kennis van spieren waarvan je niet wist dat je er pijn in kon hebben; teveel kleren aan, en de trots als dat bochtje goed gelukt is.
Dit alles in die eerste paar uren...

De dagen erna werden gebruikt om de vaardigheden te verbeteren. Het “ploegje van Wiel” (de gevorderde eenbeeners) en Femke (gevorderde tweebeners) gingen scherend over de piste. Zij hadden veel bekijks, omdat de meeste “gewone” skiërs deze luitjes niet bij konden houden!! Hun techniek werd bijgeschaafd zodat ze met minimaal contact van de dalkrukski met de sneeuw het dal ingleden; prachtig.
De beginners (1 + 2 beners) zochten steun en houvast bij krukken, paaltjes, medebeginners en begeleiders om die glijdende en vaak de verkeerde kant op willende ski’s in het gareel te houden. Maar de inzet en doorzettingsvermogen waren fantastisch. De eerste groepen konden maandags al naar de “grote berg”, daar waar de rest van Flachau ook skiet. De kennismaking met de liften was soms wat overdonderend. We hadden onze eigen huisrestaurant boven, waar iedereen van de begeleiders met een Winterkolderjas zo een bestelling kon doen, die dan later als geheel weer werd afgerekend. Een vrolijk gezicht al die chocolademelk en thee drinkende Winterkolderaars op een paar vierkante meter.
Vanaf woensdag was iedereen op de grote berg. De begeleiders gingen met rugzak met brillen, druivesuikers, sjaals, soms water, en andere skibenodigdheden als een soort stofzuiger achter de klasjes aan naar beneden. Hielp hier eens een leerling weer boven de latten (of lat), dan weer een druiveopkikker, Mathijs de videoman ondersteunen, uitblokken bij de oefeningen tegen andere ski-malloten die van boven de controle verloren, meezingen van Duitse of Nederlandse liedjes, alsook lijdend voorwerp voor het uittesten van duistere paadjes door de bossen op de piste.
Het wakker worden was elke ochtend anders: soms met liefde en een zoen, soms met water en vreselijke muziek, een andere keer weer met een draaiende videocamera boven je neus, maar altijd rond 7 uur. Wassen, aankleden en ontbijt met hierbij de laatste informatie over de groepjes en begeleiders alsook het weer. Een groep begeleiders ging vooruit met de ski’s en stokken en krukken om ze netjes klaar te zetten voor de skiërs; ze konden zo instappen en weg skien.
De avonden waren elke keer anders: de eerste avond werden er Halloween sieraden gemaakt; armbandjes knopen, oorbellen maken en sleutelhangers knutselen. Verder werden er cup-cakes gemaakt, die te mooi waren om op te eten. De volgende avond was de sleewedstrijd, waarbij iedereen vanaf de huisberg naar beneden moest sleeën tegen iemand uit een ander team. Sommige zaten meer naast dan op de slee, en voor sommigen was de richting waarheen ook best lastig, met daarna een zeer intiem bijeenzijn met houtvuurtjes en marshmallows. Daarna werden wens-balonnen opgelaten. De volgende avond was er de gebruikelijke quizz, tussen de jongens en de meisjes. Door een zeer dubieuze puntentelling, wonnen de meisjes.
De woensdagavond werd er ge-apres-skied. In de kroeg van Peppi, draaiden we onze eigen muziek en werd er volop gedanst op de maten van pure Hollandse muziek.
Donderdag gingen we uit eten, en was iedereen verkleed in het thema Halloween. De hele groep werd uitgebreid nagestaard door de andere aanwezigen; het was ook erg eng om te zien… De vrijdagavond was er een discoavond. Dit was leuk en er werd volop gedanst. Uiteraard stonden er diverse mensen snel achter de palen te dansen. Alles kan…

De zaterdag was opruimdag. Alles naar de bus, maar zelf eerst nog 1x skiën en wel een wedstrijd. Er werd de tijd gemeten tot in 2 cijfers achter de komma, er kon niets mis gaan. De prijswinnaars waren zo trots als een pauw. Ook de skileraren, die hun arbeid van 1 week prachtig tussen de poortjes door, gracieus en op tempo naar beneden zagen glijden. Hulde!!
’s Middags nog lekker zwemmen. Er was niet veel bruin opgekomen, maar lekker toch een beetje.
Na het eten en de prijsuitreiking ging iedereen zuchtend en steunend naar de bus: geen zin om weg te gaan. Toch ging het door. De reis verliep voorspoedig en er werd zowaar geslapen onderweg. Om ca. 7 uur kwamen we weer in Apeldoorn aan. Ouders keken jaloers naar hoe iedereen weer de bus uit kwam zetten: wel wat moe van de reis, maar van binnen bruisend van nieuwe energie…
Winterkolder 2013 was weer voorbij!!!

Terugkijkend was het een fantastische week voor iedereen. Veel geleerd, maar niet alleen wat betreft skiën: zelfvertrouwen, nieuwe mensen, nieuwe kunstjes, nieuwe wetenswaardigheden. Prachtige sneeuw, wel wat koud. Een nieuwe ervaring wat er, ondanks een handicap, allemaal nog wel kan…..!!
Iedereen kijkt uit naar de reünie en heel stiekem ook al naar volgend jaar.